[de einder]
Het filosofisch consulentschap wordt sedert 2004 gecombineerd met counseling in samenwerking met Stichting de Einder.
De counselor staat cliënten te woord die in alle openheid en zonder moreel vooroordeel wensen te praten over het levenseinde. Zij stellen zich bijvoorbeeld de vraag of een zelfgekozen levensbeëindiging de juiste optie is. Middels betrokken doch kritische feedback wordt getracht de levenseindevragen in hun volle ernst tegemoet te treden en zo mogelijk met de cliënt tot helderheid en inzicht te komen om de consequenties van een beoogd weloverwogen handelen te doorgronden. Niet zelden wordt gekozen de levensweg vooralsnog te blijven bewandelen.
Frank Vandendries draagt tevens structureel bij aan de professionalisering van de hulpverlening. Hij doet dit onder meer door de samenstelling van de ‘Gesprekshandleiding voor de counselor’, door het mede opzetten en organiseren van een ‘Basistraining voor counselors’, door het verzorgen van het ‘Jaarverslag’. Hij is eindredacteur van kwartaalbulletin Het Besluit en verzorgt daarvoor eveneens bijdragen. Drie jaar heeft hij de counselors in het bestuur vertegenwoordigd.
Stichting de Einder, opgericht in 1995, beoogt de professionele begeleiding van mensen met een doodswens te bevorderen, met respect voor de autonomie van degenen die hulp vragen, wil het verschijnsel ‘mensen met een weloverwogen doodswens’ bespreekbaar maken, en streeft naar verwijdering van – in het bijzonder het tweede lid van – art. 294 uit het Wetboek van Strafrecht, waarin hulp bij zelfdoding strafbaar gesteld.
In 2008 leverde hij een bijdrage aan documentaire, internet- en dvd-project ‘Mag ik dood’. Een initiatief van de Humanistische Omroep en het Humanistisch Verbond om de discussie aan te moedigen rondom stervenswensen van psychiatrische patiënten.
Het weblog ‘Mag Ik Dood’ geeft informatie over het ontstaan en de achtergrond van de gelijknamige documentaire. Mag ik dood gaat over het gebrek aan hulp voor chronisch psychiatrische patiënten met een doodswens. Wat kun je ondernemen, als je niet ‘echt’ lichamelijk ziek bent?Waarom krijgen chronisch psychiatrisch patiënten maar zo zelden stervenshulp van hun arts? Wat betekent dat voor hen en hun nabestaanden? Waarom is de doodswens zo moeilijk bespreekbaar? Deze vragen staan centraal op het Doc Blog Mag ik dood.
In 2010 schreef hij een bijdrage voor het boek ‘De strijd voorbij – euthanasie in de psychiatrie’: De eigen weg. Hierin wordt de weg beschreven die iemand kan gaan indien een euthanasieverzoek niet ingewilligd wordt door de psychiater.
Jeanette Croonen en Carine de Vries willen de aandacht vragen van psychiaters en andere hulpverleners voor de problematiek van het zelfgewilde levenseinde. En de mogelijkheid van hulp bij zelfdoding voor psychiatrische patiënten met een doodswens realiseren. Deze doodswens moet serieus worden genomen en mag niet worden gebagateliseerd. Hulpverleners moeten over een dergelijk verzoek met patiënten in gesprek gaan: waarom is deze wens er en wat ligt er aan ten grondslag?